Następnie po lewej stronie mamy listę swoich projektów, wybieramy projekt który nas interesuje klikamy na zielony plusik pojawia się pod element naszego projektu: „New Native Application Configuration” albo coś podobnego, po wybraniu tego elementu (nie klikamy w debug) po prawej stronie powinno pojawić się okno z wyborem paru elementów, w Executable wpisujemy php (chyba że chcesz podać bezwzględną ścieżkę do pliku wykonywalnego php. Poniżej mamy Behaviour w Arguments wpisujemy argumenty które chcemy podać do php czyli nazwa pliku php który ma się wykonać np: index.php. Jeszcze niżej jest Working Directory, tutaj wybieramy położenie naszego projektu w którym znajduje się powyżej wybrany plik jako argument. Jeszcze mamy environment, możemy zdefiniować stałe argumenty jakie chcemy przesyłać do php (ja tego nie używam)

Zostaje wcisnąć Apply -> Ok, po zamknięciu okna, należy się upewnić jaki profil uruchamiania jest aktywny, by to zrobić przechodzimy w Menu do Run -> Current Launch Configuration, tam powinniśmy listę dostępnych konfiguracji, dobrym sposobem jest nazywanie ich (zmiana tego „New Native Application Configuration” w poprzednim oknie konfiguracji) jeżeli mamy taką potrzebę, lub też różne konfiguracje do testowania.

Skrót klawiaturowy do uruchomienia to Shit + F9 lub też po prostu kliknąć Execute w oknie KDevelop.

Jak zrobić by KDevelop działał z Debug przy pomocy xdebug, jeszcze nie wiem, ale dev od kdevelop pracują nad tym

Nie będę wylewał swojego żalu ale to była mocna przesada…

Na szczęście niejaki „csslayer” zrobił paczkę starych ikon i możemy spokojnie z powrotem patrzeć bez odruchu wymiotnego na ikony w dolphinie.

Całość możemy zainstalować z Ustawienia Systemowe -> Wygląd programów -> Ikony -> Pobierz nowy motyw

wpisujemy Oxygen Old, instalujemy, zastosuj i chwalmy git’a bo jego repozytoria nie znają granic.

$ ps -aux|grep akonadi

i lecimy killem -9 wszystkie PID’y albo

$ akonadictl stop

Następnie (przenosimy) kasujemy:

$ rm -rf ~/.config/akonadi

I odpalamy ponownie:

$ akonadictl start

Po problemie, skąd sie to bierze? Nie wiem. Dobrze że jest na to lekarstwo…

Zaczynajmy

Pierwszą rzeczą jaką musiałem zrobić, było przejście z svn’a na gita, czyli przeniesienie projektu, rzecz banalnie prosta, robimy export w svn a później wrzucamy wszystkie pliki do naszego nowego repozytorium. Ale dobra po kolei.
Tworzymy sobie jakiś katalog w dropboxie w którym będziemy przechowywać swoje projekty, następnie w nim tworzymy katalog dla naszego projektu np „sklep”, ja dodatkowo mam też katalog lib gdyż kod swojego FW wykorzustuje w każdym projekcie który stawiam od zera, także nie ma sensu bym bezmyślnie kopiował kod i martwił się o aktualizację plików, kiedy mogę dodatkowe repozytorium podłączyć jako submodule?

No dobra mamy utworzony katalog projektu co dalej? Z konsoli wywołujemy:

$ git init --bare

Amen, mamy już utworzone repozytorium, banał. Możemy to sprawdzić za pomocą polecenia:

$ git status

Pasuje jakoś skopiować, sklonować te repozytorium na nasz dysk lokalny, w gitcie ciekawe podejście to takie że każdy klon repozytorium jest niejako branchem. Ok klonujemy repo, przechodzimy gdzieś gdzie trzymamy swoje projekty, nie wiem np: /home/$USER/projects czy cokolwiek innego. W nim tworzymy katalog naszego projektu „sklep” i wywołujemy polecenie:

$ git clone -l file:///home/$USER/Dokumenty/DropBox/projects/sklep ./

Dostaniemy warningiem po oczach, że klonujemy puste repozytorium, olać.

Ścieżka oczywiście jest przykładowa, ustawiamy swoją gdzie mamy repo.

Dobra, a teraz pasuje nam dodać jakoś pliki do tego repozytorium z naszego svn’a, zacomitowac i wysłać w świat? Nic trudnego, teraz na naszym dysku :

$ git add *
$ git commit -m "Jupi! Moj pierwszy kermit xD"
$ git push origin master

Te polecenia dodadzą nam wszystkie pliki do naszego repozytorium, zacomitują i wyślą do repozytorim, oczywiście po uprzednim wgraniu ich ręcznie do katalogu. Ten wpis nie ma zamiaru uczyć kogokolwiek git’a tylko pokazać że można mieć swoje darmowe prywatne repozytorium

Submoduły

W svnie mieliśmy externale, w gitcie mamy submoduły, imo obie nazwy trafne. Mamy sytuację, korzystamy z jakiegoś frameworka, np ja z swojego, mógłbym bibliotekę wrzucić gdzieś do include_path, ale mało mi się to podoba, dlatego wolę swoje liby trzymać w osobnym repozytorium a później tylko w nowym projekcie je zaciągać a w aktualnych aktualizować, fajna sprawa, bo wszędzie mamy nową versję i nie kopiujemy plików bezmyślnie ani nie zastanawiamy się jaka ver mamy aktualnie w projekcie. Jak to zrobić?

Tak jak wcześniej jak mamy już jakieś utworzone repozytorium z naszymi głównymi classami, to robimy tak:

$ git submodule add /home/$USER/Dokumenty/DropBox/lib

Doda nam to katalog do naszego repozytorium o nazwie lib, następnie trzeba inicjalizować nasze repozytorium:

$ git submodule init

Oraz je zaktualizować:

$ git submodule update

No i w końcu możemy zacomitować nasze zmiany w naszym branchu:

$ git commit -m "Dodanie submodulu lib do projektu"

I wypchać w świat!

Słów kilka na zakończenie

Moja wiedza na temat git’a jest bardzo mała, używam od ~miesiąca dopiero, ale to co nam oferuje jest na prawdę dobre, jest szybki, prosty w obsłudze, chociaż przyzwyczajenia jakie pozostały po svn’ie utrudniają pracę z git’em gdyż nie wszystkie komendy wyglądają tak samo, czasami jedna potrafi zrobić 2-3 rzeczy Polecam i zachęcam do przeczytania lektury wprowadzającej do git’a, po niej będziemy mieli jakiś pogląd na to jak repozytorium działa.

Straciłem wszystkie moje dane z dysku, około 200gb danych poszło się trzepotać… możecie wierzyć lub nie ale filmów to na dysku nie miałem, muzykę też tylko z radia internetowego słucham. Dokumenty, kod, i temu podobne rzeczy. Dobrze że miałem dane mojego fw na google mimo wszystko że z ~2msc przestarzałe, bo mi się commitować nie chciało, to pobrałem chociaż miałem już tego wszystkiego po dziurki w nosie, i w ciągu 3dni napisałem to co brakowało. Dodatkowo przeanalizowałem trochę kod, dostał refaktoring + dość spore zmiany i dopisano parę rzeczy. Jak pobierzecie kod z svn’a to teoretycznie po przeczytaniu README (nie polecam), zrozumieniu jak działa Postgres, będziecie w stanie go odpalić.
Ale co mi tam, backupów dalej nie robię, i chyba robić nie będę. Jestem inny? (to jest pytanie retoryczne)

Pozdrowienia dla J.K.

@edit
Mała aktualizacja, poszedłem jednak po rozum do głowy, gdyż drugi dysk podpiąć w laptopie to ciężki temat, by zrobić raida, dlatego używam teraz dropboxa, i na nim przechowuje swoje projekty.

http://db.tt/g2EfMeV

Będę wdzięczny każdej osobie która się zarejestruje z tego linka, gdyż dostanę dodatkowe 250MB powierzchni użytkowej

Co nam oferuje KDevelop

KDevelop i PHP

• Tworzenie projektów
• Obsługa SVN z poziomu programu
• Kolorowanie składni
• Integracja z manualem PHP
• Autosugestia metod w klasach
• Autosugestia nazw zmiennych ( :p )
• i wiele wiele wiele… more

Otóż po rozmowie z twórcą pluginu i zgłoszeniu paru błędów wiem czego na razie nie ma, nie działają podpowiedzi w statycznym wywoływaniu metod np:

SomeClassName::

Nie dostaniemy listeningu metod statycznych. Mi przynajmniej nie działa, on mówi że mu działa, eee nie wiem co jest grane ;]

KDevelop posiada kolorowanie składni również dla wielu wielu innych języków skryptowych. Wspaniałością jest to iż posiada kolorowanie składni dla skryptów SQL, tudzież PostgreSQL. Gdzie dla mnie to jest po prostu cudowna sprawa, ale był błąd w kolorowaniu składni procedur w języku pl/pgsql (będzie mini kurs wprowadzający w programowaniu pl/sql). By naprawić kolorowanie w tymże języku należy pobrać:
sql-postgresql.xml plik i wrzucić go do:

$ /usr/share/kde4/apps/katepart/syntax/

tam już takowy plik będzie, zróbmy sobie pierw jego kopie, a następnie wrzućmy nowy. Po tej całej operacji restart KDevelop i będzie nam piknie działać. Napisałem że ma błąd w kolorowaniu składni ale nie napisałem jaki, otóż sprawa ma się tak, przyjrzyjmy się funkcji:

CREATE FUNCTION "getMenuPath" ( "_idMenu" INT ) RETURNS LTREE AS $BODY$
	SELECT
	   "menuPath"
	FROM
	   "menu"
	WHERE
	   "idMenu" = $1;
$BODY$ LANGUAGE 'SQL' WITH (ISCACHABLE);

Jak widzimy po strukturze $BODY$ mamy ciało SQL, natomiast KDevelop interpretował to jako string, i tutaj był problem z kolorowaniem składni.

Błędy w KDevelop

Jest parę błędów w KDevelop które często powodują że nurtują mnie pytania czy dobrze zrobiłem że się na KDevelop przesiadłem, otóż mimo iż jest to oficjalne wydanie środowisko jest dosyć nie stabilne. Potrafi się często wyłożyć w najmniej oczekiwanych momentach, dlatego np odradzam korzystanie z SVN w KDevelop a wykorzystać do tego zewnętrzny program np: kdesvn, lub po prostu jechać z konsoli.
Czasami potrafi się też wysypać przy zamykaniu zakładek otwartych dokumentów. Innym ficzerem jest też taka opcja że gdy się najedzie na funkcję w php to pokazuje się tooltip ballon z informacją o funckji z linkiem w środku: Show uses, po kliknięciu na niego najprawdopodobniej powinny się pojawić jakieś przykłady jak to użyć, ale pojawia się nowe okno z paskiem postępu i cały KDevelop zdechł.

Praca z KDevelop

Wszystko co nam potrzebne do pracy z KDevelop to kawałek internetu, 3kilo root’a i z 2 głośniki. Polecam też zainstalowanie paczek z debug symbols.

$ sudo apt-get install kdevelop kdevelop-php [ kdevelop-php-docs -- integracja z manualem php.net] [ kdevplatform-dbg -- opcjonalne ]

I możemy zacząć naszą pracę z KDevelop, utworzyć sobie projekt, później do projektu pobrać dane po svn, lub też i nie jeżeli takiego projektu nigdzie nie przechowujemy na zewnątrz.

To by było na tyle, te informacje miały Was zachęcić do przejścia na platformę KDE oraz używania IDE KDevelop.

Konfiguracja /etc/hosts

Pierwej przed przystąpieniem do pracy i konfiguracji vhostów sprawdźmy sobie ustawienia naszego /etc/hosts, zakładamy że chcemy pracować tylko lokalnie i mieć vhosty dla swojej wygody pracując na lokalnej maszynie. Także edytujmy plik posiadając uprawnienia użytkownika root:

$ sudo su

następnie po wpisaniu hasła edytujemy plik:

$ nano /etc/hosts

I interesują nas pierwsze dwie linijki:

127.0.0.1       localhost.localdomain
127.0.1.1       nazwa-kompa

Tak powinień się nam przedstawiać nasz /etc/hosts, gdzie nazwa-kompa jest nazwą która wyświetli Wam się po wykonaniu polecenia:

$ echo $HOSTNAME

jeżeli tak mniej więcej wygląda Wasz plik hosts to ja proponuje takie rozwiązanie:

127.0.0.1       localhost.localdomain   nazwa-kompa
#127.0.1.1      nazwa-kompa

Jak widać 127.0.1.1 jest zaremowane więc nie jest brane pod uwagę. Czasami jest lepiej coś zaremować niż usuwać.

Na tym zakończymy na razie edycję pliku /etc/hosts

Konfiguracja vhosta

Przechodząc do edycji vhosta na samym początku chciałbym poinformować o pewnych zmianach wprowadzanych w ubuntu systematycznie, otóż mamy taki ciekawy program który się nazywa service i nie musimy latać do /etc/init.d/ by robić coś z aktualnie odpalonym deamonem. Czyli np taka komenda:

$ service apache2 restart

da nam to samo co:

$ /etc/init.d/apache2 restart

Używać do woli, co komu się podoba.

Gdzie są trzymane konfiguracje vhostów? Konfiguracje vhostów trzymane są w /etc/apache2/sites-available w postaci zwykłego pliku textowego bez żadnego rozszerzenia.
Budowę mają dość prostą, a co do budowy to przedstawię Wam przykład:

<VirtualHost *:80>
        ServerAdmin webmaster@localhost
 
        ServerName      bdt.local
        ServerAlias     www.bdt.local
 
        DocumentRoot "/home/cojack/Dokumenty/Projekty/BDT/web"
 
        <Directory "/home/cojack/Dokumenty/Projekty/BPDT/web">
                Options Indexes FollowSymLinks MultiViews
                AllowOverride All
                Order Allow,Deny
                Allow from All
        </Directory>
 
        ErrorLog "/home/cojack/Dokumenty/Projekty/BDT/tmp/logs/error.log"
 
        # Possible values include: debug, info, notice, warn, error, crit,
        # alert, emerg.
        LogLevel warn
 
        CustomLog "/home/cojack/Dokumenty/Projekty/BDT/tmp/logs/access.log" combined
 
        RewriteLog "/home/cojack/Dokumenty/Projekty/BDT/tmp/logs/rewrite.log"
        RewriteLogLevel 3
</VirtualHost>

Dyrektyw mi się opisywać nie chce, możecie o nich poczytać na stronie apache, ale jak widać wskazuje też miejsce logów (access, error, rewrite) dla danego vhosta, te katalogi muszą już istnieć przed przeładowaniem ustawień apache i dobrze by było gdyby były pod kontrolą usera i grupy www-data.

W „/home/cojack/Dokumenty/Projekty/BDT/web” posiadam plik index.php oraz , i od tego miejsca się wszystko zaczyna. Wystarczy teraz utworzyć plik np: bdt w katalogu /etc/apache/sites-available i wkleić do niego zawartość tego listingu powyżej. Oczywiście u Was on nie zadziała o ile nie macie poprawnych ścieżek tak jak powyżej. Także utwórzcie sobie własne ścieżki, nazwijcie jakoś projekt, i analogicznie do mojego vhosta utwórzcie swojego.

Po wykonaniu takiej operacji pozostały nam już tylko dwie rzeczy do wykonania. Pierwsza z nich to:

$ a2ensite bdt

u Was oczywiście analogicznie (względem powyższych wskazówek) będzie to coś innego niż bdt.

Konfiguracja pliku hosts raz jeszcze

Po wykonaniu wszystkich powyższych czynności by w adresie przeglądarki zadziałał nam nasz adres musimy jeszcze dodać wpis o tym:

127.0.0.1       bdt.local       www.bdt.local

Dodajemy ten wpis po naszej wstępnej konfiguracji zapisujemy i wpisujemy w pasku adresu przeglądarki adres: www.bdt.local i włala!

Możliwe problemy

* 403 Forbidden – szczerze? To nie pamiętam jak go rozwiązałem ;p
* Kiedy okaże się że mamy jakiś błąd w konfiguracji vhosta to nie pamiętam już czy apache skuma się po zmianie wpisu i akcji reload, ja zawsze dla pewności wykonywałem takie czynności:
a2dissite bdt
a2ensite bdt
service apache2 reload
* poleciłbym przed dodawaniem vhostów wyłączyć apache i zrobić tail -f /var/log/apache2/error.log i nasłuchiwać co go boli przy starcie jeżeli coś go boli.
* bliżej lub dalej nie określone problemy
* literówki w artykule.

Aha tą czynność mamy się rozumieć wykonujemy dla każdego z vhosta.

To by było na tyle. W następnym arcie będzie o konfiguracji vhost z ssl. Cza spać 1.45 na zegarku ;/

Live CD

Pierwsze co powinniśmy zrobić, to zmontować sobie jakąś dystrybucję która nam pozwoli odzyskać gruba, aby tak się stało dystrybucja powinna mieć grub’a w swoich pakietach, nie każda ma ubuntu defaultowo też nie posiada, więc bez dostępu do internetu będziemy w czarnej dziurze. Możemy z windowsa nagrać ubuntu/kubuntu na pendrive za pomocą ultra iso, fajne narzędzie. Inne nie tworzyły mi bootowanego pendriva i nie mogłem nic z tym zrobić. Dobra mamy pendrive/cd z ubuntu co dalej?

Chrootowanie systemu

Otwieramy konsole, wpisujemy

$ sudo su

następnie

$ aptitude install grub -y

dalej

$ mkdir /media/root
$ mount /dev/sdaX /media/root

Gdzie X jest to numer naszej partycji
I tutaj zależy jaki mamy dysk, sata, czy też nie oraz w której kolejności jest ustawiony na kablu jeżeli to ata lub mamy dwa dyski na sata, aby wyświetlić jakie mamy dyski należy wykonać to za pomocą:

$ fdisk -l

Dobra, mamy zamontowaną partycję z dyskiem, następnie montujemy proc i dev

$ mount -t proc none /media/root/proc
$ mount -o bind /dev /media/root/dev

Przed chrootem jeszcze jedna akcja:

$ grub-install /dev/sda

Teraz chrotujemy dziada:

$ chroot /media/root /bin/bash

Ok i teraz tak, mamy już gruba zainstalowanego na dysku, więc możemy się do niego wbić, gdybyśmy go nie zainstalowali nie mogli byśmy zrobić tego co piszą różni blogowicze a chodzi o:

$ grub

Ok jedziemy

$ grub> find /boot/grub/stage1

Teraz tak jak u innych mamy to samo, powinno nam wywalić numer partycji coś ala

# hd(0,1)

Standardowo lecimy dalej:

$ grub> root (hd0,1)

oraz

$ grub> setup (hd0)

Ha! I tu jest ficzer, gdybyśmy nie zainstalowali gruba od zera to byśmy dostali błędem po oczach że nie ma pliku stage1, a tak jest. Zainstalowane skonfigurowane i co pewnie myślicie że to już wszystko co? A no nie wszystko, mało kto pisze o tym na blogu, a to jest bardzo ważne, gdyż jak wykonamy restarta po tych operacjach to przywita nas grub a nie wybór systemu

$ grub> quit
$ grub-udpate

Powinno nas poinformować że nie mamy utworzonego menu.lst potwierdzamy chęć utworzenia listy wciskając y i enter.
Włala, utworzyło nam piknie wszystko, teraz możemy już tylko odmontować partycje

$ umount /media/root/dev
$ umount /media/root/proc
$ umount /media/root

I nie bić reboot z konsoli bo ubuntu się nie zresetuje tylko zawiesi przy próbie restartu, nie wiem też czy poweroff zadziała, najlepiej mu kliknąć myszką żeby się wyłączył.

Po tych operacjach możemy cieszyć się działającym grubem. Amen.

Wzorowane na artykule z thecamels.org

Na parkingu stoi autobus.
W autobusie siedzi 7 dzieci.
Każde dziecko ma 7 plecaków.
W każdym plecaku jest 7 dużych kotów.
Każdy duży kot ma 7 małych kotów.
Każdy kot ma 4 nogi.

PYTANIE:
Ile nóg znajduje się w autobusie?

P.S. nie ma tu ukrytych haczyków, nie ma też kierowcy w autobusie, poszedł na piwo ;] Tak plecaki są razem z dziećmi w autobusie, tak koty są w plecaku w tym który jest w autobusie, a małe kotki są razem z tymi dużymi w tych pleckach co są razem z dziećmi w autobusie. Żadne dziecko nagle nie zachorowało, nie było żadnych katastrof ekologicznych, nie było masterczułek, ufo nie przyleciało, dzieci nie umarły, kot nie są głodne, żadne z nich nie usłyszało myszy, nigdzie się nie rozbiegły, to nie są konie… ufff.